Weg met de oudjes, da's wat ik er van denk. Ze zijn toch een verlies voor de maatschappij. Staan in de weg als ik ga winkelen. Op een zaterdag. Terwijl ze tijd hebben. De hele week. Want wat doet zo'n oudje anders.

Respect voor leeftijd, meneer? Waarom zou dat nodig zijn. Omdat ze trager zijn, minder goed te been? Is dat al een manier om respect af te dwingen. Dan loop ik me ook wel de verdoemenis is, spring van een gebouw, zodat ik een beetje krom loop. Omdat ze veel meegemaakt hebben. Sommigen zelfs een oorlog. Wow, respect hoor. Je hebt de oorlog overleefd, toen je toch zeker een jaar of 5 was. Je zal er nog veel van weten.

Ze kunnen ze kussen. Als ik sta te wachten op de bus, zorg ik er wel voor dat ik voor hen erop ben. Dat gaat vlot ook. Een klein duwtje en ze hebben gedaan. Ik zou mijn zitplaats eens moeten afstaan, zegt u? Wet van de sterkste. Eerst is eerst. En dan kijk ik wel via het raam hoe erg ze sukkelen.

En die sukkelaars, die met veel moeite een koffer de trap opsleuren aan het station, terwijl ze er zelf al amper opgeraken? Die het nog wagen van dat te doen op het moment dat er tientallen mensen samen met mij de trap afmoeten? Die kijk ik even aan, en dan loop ik ze voorbij, zoals alle anderen.

Of misschien ook niet. De man was blij dat hij kon zitten. De vrouw dolgelukkig dat ze de zware koffer niet zelf moest sleuren.

Die dankbare blik is goud waard!

Geen idee of ik nu trots moet zijn op mezelf, of teleurgesteld in de rest van de wereld.

Lees ook andere schrijfsels

Nieuwe posts of verhalen ontvangen? Laat je email-adres achter.