De Val

[Matthias M.R. Declercq]

“Zijt g’em aan’t lezen, goei boek, wat die mannen allemaal hebben meegemaakt, soms een beetje…”

“Goh, ik blijf lezen, vind hem wel goed, maar zit nog niet zo ver.”

Dat was eergisteren.

Sinds gisteren overklas ik. Steengoed boek. De voorstellingsronde fietste voorbij, het ontluiken van een kameraadschap, zoals de vlucht van de dag. “Ah gij komt er ook nog bij, welgekomen, als ge maar mee trapt.” Gisteren kantelde het verhaal. Pats. Boem. Vooral boem. Over een renner die tegen de balustrade knalt. Pats.

Ik verloor zelf. Grootouders, nonkels, altijd in relativering.

En toch knalde deze er in. Ouders die hun kinderen verliezen. Collega’s die er mee om moeten. Dood is veel meer dan er niet meer zijn. Dood schudt de nabijheid op z’n grondvesten.

Dood

Ik stapte van station naar werk. Het boek omklemd met twee handen, jazz in m’n oren, met verbouwereerde blik, en malende hersenstroom.

Dood

Ik dacht aan m’n kids, en de vreselijkheid om ze te verliezen. Dit weekend rij ik naar hen toe, sowieso. Gewoon, om ze even te voelen.

Dood

M’n eigen bijna-omver-geredenen kwamen terug. Twee fiets, één stap, op nog geen twee weken tijd. Bij elke vernoemde gestorven coureur, vergroot mijn afstand nemen van menne velo. De romance was kort en zalig. Angst overheerst.

Dood

En te weten dat het hoofdstuk over WW Special nog moet komen.

Lees ook andere schrijfsels

Nieuwe posts of verhalen ontvangen? Laat je email-adres achter.