'Goed,' zei ze, vrijwel meteen. 'Goed.' We hadden ze twee dagen niet gezien. Met Moetie en Vokke naar zee waren ze. Dat kan wel eens, je moet de vakanties overbruggen. Vrijdagavond reden we ook naar zee, om ze op te pikken.

Na een kwartier 'mama-wat-hebben-we-je-gemist'-tijd, zag ik mijn momentje ook even gekomen. 'Dag meisjes,' was al wat ik zei. 'Goed,' zei Nina (de oudste). Ik liet een lachsalvo knallen, zij keek me verbaasd aan. Ik had niets gevraagd.

Interessant om zien eigenlijk, hoe standaarden en gewoontes bestaan, ook op zulke jonge leeftijd. Want haal ik ze van school, zijn mijn eerste woorden steevast 'Dag meisjes, hoe was het?' Waarop de oudste altijd 'Goed' repliceert, en de jongste altijd 'Leuk'. Daarna begint het spel van vraag en antwoord pas. Bij de ene met ja-nee-vragen, bij de ander met een kurk in haar mond ('Laat je zus nu ook even vertellen'). Haal ik ze niet van school, is het verhaal net hetzelfde. Of komt mama erbij: 'vertel eens over...'

Maar nu was het anders dus. Ik week af van de gewoonte, onbewust deze keer. Over het algemeen probeer ik daarover te waken. Om af en toe eens wat anders te doen. Een andere route. Een alternatieve maaltijd. Het was frappant om merken. Dat je altijd en overal wel vervalt in gewoontes. En vooral ook dat de oudste, die met haar 5 jaar op het toppunt qua creativiteit zou zitten, dat ook al heeft.

De mens is een gewoontebeestje. Maar dat wisten jullie ongetwijfeld al.

Lees ook andere schrijfsels

Nieuwe posts of verhalen ontvangen? Laat je email-adres achter.