De onbevangenheid van een kind, het is iets magnifiek. In het leven staan, zonder al te veel te weten, en continu bijleren. Maar langs de andere kant. Ze worden vanaf het begin in een richting gestuurd, ongeacht waar ter wereld.

Mijn oudste dochter (4) kwam trots haar meest recente knutselwerk tonen, een dinosaurus, met 5 poten en 4 ogen. Creatief, origineel, en eigenlijk nog wel redelijk uitgevoerd ook. Het was een knutselwerk voor mama. ‘Ik ga mijn naam erop schrijven, dan weet mama dat ik dat gemaakt heb.’ Alsof mama dat niet zou weten. De jongste is daar nog net niet handig genoeg voor. Of ze talent heeft of niet, laat ik in het midden. Dat doet er ook niet toe. We moedigen ze aan in wat ze doet, want ze doet het graag.

Maar dat is niet het sturen in een richting natuurlijk. Ze kwam terug uit de woonkamer met de vraag of ze goed begint was. Waarop ik haar corrigeerde –begonnen- en haar vroeg waaraan. Ze toonde haar naam (die ze intussen al ontelbare malen zelf geschreven had), die voor de gelegenheid van rechts naar links getekend werd. Ze was dus inderdaad niet goed begint. En besefte het zelf nog ook, leek het.

Voor haar is schrijven nog kopiëren. Trucjes toepassen, in haar hoofd, om zo haar handen juist te laten werken. Je start op een punt, gaat naar boven, schuin naar beneden en terug naar boven. Dat weet ze. Het onderscheiden van links en rechts leren we haar met haar duimduim en de andere duim. Maar als het op schrijven aankomt, weet ze nog niet dat het van links naar rechts gaat. Ze doet gewoon. En eigenlijk is dat geweldig.

Ik vertelde haar dat ze inderdaad niet goed begonnen was, dat ze het achterstevoren had geschreven. Ik nam een nieuw papiertje, schreef het eerst achterestevoren en dan in de juiste richting. Waarop ze de pen overnam en het nog een keertje correct schreef, achterop haar kunstwerk.

Het gaat me niet om juist of fout schrijven. Taal is het meest nuttige communicatiemiddel. Maar de drang van een kind, om zaken uit te voeren op de manier dat hen verteld worden, lijkt me iets waar we omzichtig mee moeten omspringen.

Geen idee hoe trouwens. Dat op zich lijkt me al een full-time-job.